00-697 Warszawa, Al. Jerozolimskie 49
   Telefon/Fax: +48 22 841-41-92, +48 22 841-94-60
   e-mail: biuro@pzszach.org.pl
AKTUALNOŚCI | KONTAKT | KALENDARZ | KOMISJE | PZSZACH | WZSZACHY | FINANSE | LICENCJE | REGULAMINY | AKADEMIA | KNJBIS | CENTRALNY REJESTR

Serdecznie zapraszamy do korzystania z nowej strony

PZSzach pod adresem pzszach.pl

Data utworzenia: 2010-11-18 | Autor: Wojciech Gryciuk | Odsłon: 3921
 
Ucz się od mistrzów

Rozdział 10

Wymiana w grze środkowej i końcowej

fm Ryszard Bernard
mm Marek Matlak

Motto:

„Jeśli wszystko na to wskazuje, że partia rozstrzygnie się w końcówce, to pomyśl o tym, jakie figury trzeba i jakich nie powinno się wymienić”.

Jose Raul Capablanca


Wstęp
 
W czasie partii dochodzi do wymian figur. Znikają wówczas z szachownicy równowartościowe formalnie bierki, ale każda ze stron dąży do uzyskania choć minimalnych korzyści pozycyjnych. Strategicznym plusem może być wymiana „złej” figury na „dobrą”, opanowanie wolnej linii, stworzenie słabości pionkowych, przejście do lepszej końcówki czy też zneutralizowanie inicjatywy partnera. Warto pamiętać, że istotą korzystnej wymiany nie jest to, co się wymienia, ale to co pozostaje na szachownicy. Dość częste są przypadki, gdy nasza „dobra” figura zdejmowana jest z deski razem z pasywną bierką przeciwnika, ale spełniającą ważne funkcje obronne. Zgodnie z tą zasadą bardziej odpowiedzialna jest wymiana w grze końcowej, gdyż po niej może powstać pozycja z jednoznaczną już oceną (teoretyczna wygrana lub remis). Jeśli chcemy wymienić swoją bierkę, np. hetmana, to nie należy „gonić” nią figury partnera. Wystarczy postawić hetmana na silnej pozycji, wówczas przeciwnik sam wymianę zaproponuje. Wielki polski szachista, Akiba Rubinstein, poprzez wymiany wielokrotnie demonstrował głębokie zrozumienie pozycji. Oto jedna z klasycznych jego partii:


















Literatura: Program komputerowy Strategie 2.0 (ChessOK, dawna Convekta)
 
Aktualnie online 19 gości